Aleksander Szynagel: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
Linia 22: Linia 22:
 
==Życiorys==
 
==Życiorys==
  
Urodził się w Wieliczce z ojca Jakuba i mamy Anny z d.Rozenzweig. Ojciec był notariuszem. Miał pięcioro rodzeństwa; trzech braci i dwie siostry. Bracia Marek i Artur w [[1934]] roku wyemigrowali do USA. Matka, ojciec, brat Henoch i siostry zginęli w czasie wojny.   
+
Aleksander Szynagel urodził się w Wieliczce w rodzinie notariusza Jakuba Szynagela i Anny z d. Rozenzweig. Miał pięcioro rodzeństwa; trzech braci i dwie siostry. Bracia Marek i Artur w [[1934]] roku wyemigrowali do USA. Matka, ojciec, brat Henoch i siostry zginęli w czasie wojny.   
  
Aleksander zdał maturę w Wieliczce w [[1926]] roku, w latach 1928-1935 studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dyplom lekarza uzyskał w [[1939]] roku.
+
Aleksander zdał maturę w Wieliczce w [[1926]] roku, w latach [[1928]]-[[1935]] studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dyplom lekarza uzyskał w [[1939]] roku.
 
    
 
    
Kiedy zaczęła się wojna znalazł się na terenie ZSRR, gdzie został wcielony do Armii Czerwonej i skierowany do służby jako lekarz. Ożenił się z Rosjanką, która zginęła na froncie. W [[1941]] r. znalazł się w Abakanie. Został szefem lazaretu i wraz z Armią Białoruską przeszedł cały szlak bojowy aż do Polski, dosłużywszy się stopnia majora. Po zakończeniu wojny w [[1945]] r. wrócił
+
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się na terenie ZSRR, gdzie został wcielony do Armii Czerwonej i skierowany do służby jako lekarz. Ożenił się z Rosjanką, która zginęła na froncie. W [[1941]] r. znalazł się w Abakanie. Został szefem lazaretu i wraz z Armią Białoruską przeszedł cały szlak bojowy aż do Polski, dosłużywszy się stopnia majora.  
do Krakowa. Został skierowany do Krynicy Górskiej na kurs specjalistyczny z kardiologii. W Krakowie poznał swoją przyszłą żonę wyzwoloną przez amerykanów z obozu. Wzięli ślub w listopadzie [[1946]] roku. W tym też roku przyjechał do [[Szczecin]]a i jako osadnik wojskowy został skierowany do pracy w 109 Szpitalu Garnizonowym, gdzie podjął pracę jako kardiolog i internista. W późniejszym czasie został ordynatorem oddziału interny. Równocześnie organizował służbę zdrowia na terenie Szczecina. Pracował jako kardiolog w Przychodni Kolejowej prowadząc równolegle w domu praktykę prywatną oraz międzyszkolną poradnię dla dzieci.
 
  
W [[1955]] r. dostał pierwszego zawału co go zmusiło do ograniczenia pracy i spowodowało,że zwolnił się z pracy w szpitalu. W [[1965]] r. brat przywiózł mu z USA nowoczesny aparat do EKG, który był pierwszym takim w Szczecinie.  
+
Po zakończeniu wojny w [[1945]] r. wrócił do Krakowa. Został skierowany do Krynicy Górskiej na kurs specjalistyczny z kardiologii. W Krakowie poznał drugą żonę (wyzwoloną przez amerykanów z obozu), z którą ożenił się w listopadzie [[1946]] roku. W tym też roku przyjechał do [[Szczecin]]a i jako osadnik wojskowy został skierowany do pracy w 109. Szpitalu Garnizonowym, gdzie podjął pracę jako kardiolog i internista. W późniejszym czasie został ordynatorem oddziału interny. Równocześnie organizował służbę zdrowia na terenie Szczecina. Pracował jako kardiolog w Przychodni Kolejowej prowadząc równolegle w domu praktykę prywatną oraz międzyszkolną poradnię dla dzieci.
 +
 
 +
W [[1955]] r. z powodów zdrowotnych zrezygnował z pracy w szpitalu. W [[1965]] r. brat przywiózł mu z USA nowoczesny aparat do EKG, który był pierwszym takim w Szczecinie.  
  
 
Pracując w wojsku doszedł do rangi podpułkownika. Miał szereg odznaczeń wojskowych zarówno radzieckich, jak i polskich, z których najwyżej cenił Krzyż Grunwaldu. Zmarł na skutek kolejnego zawału serca [[10 maja]] [[1968]] roku.
 
Pracując w wojsku doszedł do rangi podpułkownika. Miał szereg odznaczeń wojskowych zarówno radzieckich, jak i polskich, z których najwyżej cenił Krzyż Grunwaldu. Zmarł na skutek kolejnego zawału serca [[10 maja]] [[1968]] roku.
Pozostawił dwoje dzieci: Annę i Michała, który po 1968 r. wyemigrował do Szwecji.
+
Pozostawił dwoje dzieci: Annę i Michała, który po 1968 r. wyemigrował do Szwecji.
  
 
{{AutorP|[[Użytkownik:Róża Król|Róża Król]]}}
 
{{AutorP|[[Użytkownik:Róża Król|Róża Król]]}}

Aktualna wersja na dzień 11:56, 22 maj 2020

Aleksander Szynagel
lekarz kardiolog
Data urodzenia 30 stycznia 1910 r.
Miejsce urodzenia Wieliczka
Data śmierci 10 maja 1968 r.
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie, kw. 21, rz. 2, grób nr 13


Aleksander Szynagel (Schynagel) (1910–1968), lekarz kardiolog

Życiorys

Aleksander Szynagel urodził się w Wieliczce w rodzinie notariusza Jakuba Szynagela i Anny z d. Rozenzweig. Miał pięcioro rodzeństwa; trzech braci i dwie siostry. Bracia Marek i Artur w 1934 roku wyemigrowali do USA. Matka, ojciec, brat Henoch i siostry zginęli w czasie wojny.

Aleksander zdał maturę w Wieliczce w 1926 roku, w latach 1928-1935 studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dyplom lekarza uzyskał w 1939 roku.

Po wybuchu II wojny światowej znalazł się na terenie ZSRR, gdzie został wcielony do Armii Czerwonej i skierowany do służby jako lekarz. Ożenił się z Rosjanką, która zginęła na froncie. W 1941 r. znalazł się w Abakanie. Został szefem lazaretu i wraz z Armią Białoruską przeszedł cały szlak bojowy aż do Polski, dosłużywszy się stopnia majora.

Po zakończeniu wojny w 1945 r. wrócił do Krakowa. Został skierowany do Krynicy Górskiej na kurs specjalistyczny z kardiologii. W Krakowie poznał drugą żonę (wyzwoloną przez amerykanów z obozu), z którą ożenił się w listopadzie 1946 roku. W tym też roku przyjechał do Szczecina i jako osadnik wojskowy został skierowany do pracy w 109. Szpitalu Garnizonowym, gdzie podjął pracę jako kardiolog i internista. W późniejszym czasie został ordynatorem oddziału interny. Równocześnie organizował służbę zdrowia na terenie Szczecina. Pracował jako kardiolog w Przychodni Kolejowej prowadząc równolegle w domu praktykę prywatną oraz międzyszkolną poradnię dla dzieci.

W 1955 r. z powodów zdrowotnych zrezygnował z pracy w szpitalu. W 1965 r. brat przywiózł mu z USA nowoczesny aparat do EKG, który był pierwszym takim w Szczecinie.

Pracując w wojsku doszedł do rangi podpułkownika. Miał szereg odznaczeń wojskowych zarówno radzieckich, jak i polskich, z których najwyżej cenił Krzyż Grunwaldu. Zmarł na skutek kolejnego zawału serca 10 maja 1968 roku. Pozostawił dwoje dzieci: Annę i Michała, który po 1968 r. wyemigrował do Szwecji.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Róża Król




TSKŻ Logo.png