Mieczysława Siemina: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "__NOTOC__ {{WEdycji}} {{Osoba infobox |osoba=Mieczysława Siemina |grafika_osoba= |grafika_opis= |funkcja=bibliotekarka, dydaktyk, |urodziny_data=11 kwietnia 1920...")
 
Linia 23: Linia 23:
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
  
=== Dzieciństwo i młodość ===
+
=== Dzieciństwo i młodość ===<br>
  
 
Mieczysława Helena Siemina urodziła się [[11 kwietnia]] [[1920]] roku w Moskwie, dokąd jej rodzinę ewakuowano w [[1914]] roku z Warszawy. Jej rodzicami byli: Maria z Przyborowskich i Aleksander Sieminowie. Ojciec, z zawodu buchalter, zmarł w 1920 r. Gdy miała półtora roku, matka wróciła do Warszawy. Utrzymywały się dzięki pomocy rodziny i prac dorywczych matki. Od [[1930]] roku M.S. uczęszczała do Gimnazjum Zakładu Wychowawczo-Naukowego Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, tzw. nazaretanek w Warszawie. W tym czasie pomagała w gimnazjalnej bibliotece, wzorowo prowadzonej przez Amerykankę.<br>
 
Mieczysława Helena Siemina urodziła się [[11 kwietnia]] [[1920]] roku w Moskwie, dokąd jej rodzinę ewakuowano w [[1914]] roku z Warszawy. Jej rodzicami byli: Maria z Przyborowskich i Aleksander Sieminowie. Ojciec, z zawodu buchalter, zmarł w 1920 r. Gdy miała półtora roku, matka wróciła do Warszawy. Utrzymywały się dzięki pomocy rodziny i prac dorywczych matki. Od [[1930]] roku M.S. uczęszczała do Gimnazjum Zakładu Wychowawczo-Naukowego Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, tzw. nazaretanek w Warszawie. W tym czasie pomagała w gimnazjalnej bibliotece, wzorowo prowadzonej przez Amerykankę.<br>
  
Po maturze w [[1938]] r. rozpoczęła studia anglistyczne i polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Studia z konieczności łączyła z pracą zarobkową. W Towarzystwie Geofizyków zajęła się uporządkowaniem księgozbioru. Pracę i studia przerwał wybuch wojny. W czasie wojny wykonywała prace biurowe w Przedstawicielstwie Hut Szklanych w Warszawie (lata 1940-1941) i w Powiatowej Izbie Skarbowej (lata 1942-1944).
+
Po maturze w [[1938]] r. rozpoczęła studia anglistyczne i polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Studia z konieczności łączyła z pracą zarobkową. W Towarzystwie Geofizyków zajęła się uporządkowaniem księgozbioru. Pracę i studia przerwał wybuch wojny. W czasie wojny wykonywała prace biurowe w Przedstawicielstwie Hut Szklanych w Warszawie (lata 1940-1941) i w Powiatowej Izbie Skarbowej (lata 1942-1944).<br>
 +
 
 +
=== Okres bydgoski ===<br>
 +
 
 +
Po powstaniu warszawskim obie z matką wysiedlone z Warszawy przez Kraków, Kielce dotarły do Bydgoszczy, gdzie od [[1945]] roku podjęła pracę w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej [WRN]. Po kilku miesiącach została kierownikiem Biblioteki Urzędowej Prezydium Urzędu Wojewódzkiego, a od [[1 lipca]] [[1952]] r. - okręgowym wizytatorem bibliotek Wydziału Kultury. Był to awans po ukończeniu studiów, gdyż od [[1946]] roku kontynuowała studia anglistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu zakończone w [[1951]] roku uzyskaniem tytułu magistra filozofii w zakresie filologii angielskiej. Równolegle studiowała przez 4 lata filologię polską. Po śmierci matki postanowiła przenieść się do [[Szczecin]]a, gdzie mieszkali jej krewni.
 +
 
 +
=== Okres szczeciński ===<br>
 +
 
 +
Podjęła pracę w Bibliotece Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie jako kierownik Oddziału Gromadzenia i Opracowania od [[16 września]] [[1954]] roku. Biblioteka, w której była zatrudniona współpracowała z Biblioteką Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Szczecinie. Jesienią [[1955]] roku obie biblioteki zostały połączone. Był to skutek zjednoczenia obu uczelni, w wyniku czego powstała Politechnika Szczecińska. Dyrektorem Biblioteki Głównej Politechniki Szczecińskiej został Józef Czerni (dotychczasowy dyrektor biblioteki Szkoły Inżynierskiej), a jego zastępcą - Maria Salomea Wielopolska (dotychczasowa dyrektor biblioteki Wyższej Szkoły Ekonomicznej). Kilka miesięcy później Józef Czerni został przeniesiony przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego (od [[1 stycznia]] [[1956]] roku) do Biblioteki Politechniki Śląskiej. Funkcję dyrektora Biblioteki Głównej Politechniki Szczecińskiej objęła po nim Maria Salomea Wielopolska.<br>
 +
 +
W tym okresie Maria Siemina stała się filarem zespołu bibliotekarzy, udoskonalając metody i formy pracy podległego jej Oddziału. Już [[1 lutego]] [[1956]] roku otrzymała mianowanie na Sekretarza do Spraw Szkolenia Zawodowego w bibliotece. Wkrótce przygotowała nowy system opracowania zbiorów (wprowadzony w [[1961]] roku), co pozwoliło uzyskać jedną z najwyższych wydajności pracy w skali bibliotek szkół wyższych w Polsce. Pierwsza w Polsce usprawniła w bibliotekach szkół wyższych technicznych proces kopiowania kart katalogowych ([[1962]] r.), przystosowując do tego celu adresarkę „RENA” (nabytą podczas wyjazdu studyjnego do NRD). Stworzyła też zasady opracowania zbiorów audiowizualnych (w [[1968]] r.), dla których nie było ustalonej normy krajowej. Duże znaczenie przywiązywała do gromadzenia technicznych zbiorów specjalnych, stworzenie właściwej metody ich opracowania oraz ich promocję. Zainicjowała wprowadzenie do biblioteki kartotek płaskich tzw. karteksów ([[1970]]). Opracowała nowy system ewidencji zbiorów bibliotecznych (zgodnie z instrukcją Ministra Kultury z 1970 r.), przyjęty następnie w innych bibliotekach naukowych Szczecina.<br>
 +
 +
W czerwcu 1956 roku uzyskała stopień kustosza. Od 1 stycznia 1962 roku otrzymała mianowanie na stopień bibliotekarza dyplomowanego, a od [[1 września]] [[1972]] roku - starszego kustosza dyplomowanego. Prywatne i służbowe wyjazdy zagraniczne wykorzystywała na zwiedzanie i wymianę doświadczeń z bibliotekami szkół wyższych w Warnie, Budapeszcie, Lund, Berlinie, Lipsku, Dreźnie i Greifswaldzie. Uczestniczyła w wielu konferencjach, naradach, zjazdach bibliotekarskich. Systematycznie śledziła literaturę bibliotekoznawczą, zwłaszcza wydawnictwa ciągłe we wszystkich znanych jej językach (oprócz języka angielskiego znała biegle język niemiecki i łacinę, słabiej – język rosyjski, sama nauczyła się jeszcze języka szwedzkiego) i przedstawiała ją polskim czytelnikom. Pracowała nad tłumaczeniem schematów bibliotekoznawczej klasyfikacji fasetowej (kilkaset pojęć), proponowanej przez CRG (Classification Research Group - Zespół Badań Klasyfikacyjnych) w Wielkiej Brytanii jako metody tworzenia specjalistycznych klasyfikacji biblioteczno-bibliograficznych. W sposób metodyczny kompletowała księgozbiór bibliologiczny jako warsztat pracy naukowej i dydaktycznej bibliotekarzy PS. Przygotowała informator o Bibliotece Głównej Politechniki Szczecińskiej, wydany pośmiertnie w kilku wersjach językowych.<br>
 +
 +
Równolegle z prowadzeniem oddziału pełniła, przez wiele lat nieformalnie, funkcję zastępcy dyrektora biblioteki, mądrze i wytrwale zabiegając o sprawy biblioteki i jej pracowników przed władzami uczelni. W [[1966]] r. została powołana przez Rektora PS do Komisji ds. uposażenia pracowników służby bibliotecznej. Nadmiar pracy zawodowej i społecznej, a także kłopoty ze zdrowiem nie pozwoliły jej na przygotowanie dysertacji doktorskiej. Natomiast inspirowała innych do pracy naukowej, pomagając i korygując ich przygotowane publikacje. W opiniach służbowych o M.S. podkreślano, że miała predyspozycje do pracy naukowo-badawczej.

Wersja z 09:35, 30 cze 2020

200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Mieczysława Siemina
bibliotekarka, dydaktyk,
Data urodzenia 11 kwietnia 1920
Miejsce urodzenia Moskwa
Data śmierci 24 kwietnia 1975
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Nowofarny w Bydgoszczy
Narodowość polska


Mieczysława Siemina (1920–1975), bibliotekarka, dydaktyk, wicedyrektorka Biblioteki Głównej Politechniki Szczecińskiej, działaczka Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich

Życiorys

=== Dzieciństwo i młodość ===

Mieczysława Helena Siemina urodziła się 11 kwietnia 1920 roku w Moskwie, dokąd jej rodzinę ewakuowano w 1914 roku z Warszawy. Jej rodzicami byli: Maria z Przyborowskich i Aleksander Sieminowie. Ojciec, z zawodu buchalter, zmarł w 1920 r. Gdy miała półtora roku, matka wróciła do Warszawy. Utrzymywały się dzięki pomocy rodziny i prac dorywczych matki. Od 1930 roku M.S. uczęszczała do Gimnazjum Zakładu Wychowawczo-Naukowego Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, tzw. nazaretanek w Warszawie. W tym czasie pomagała w gimnazjalnej bibliotece, wzorowo prowadzonej przez Amerykankę.

Po maturze w 1938 r. rozpoczęła studia anglistyczne i polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Studia z konieczności łączyła z pracą zarobkową. W Towarzystwie Geofizyków zajęła się uporządkowaniem księgozbioru. Pracę i studia przerwał wybuch wojny. W czasie wojny wykonywała prace biurowe w Przedstawicielstwie Hut Szklanych w Warszawie (lata 1940-1941) i w Powiatowej Izbie Skarbowej (lata 1942-1944).

=== Okres bydgoski ===

Po powstaniu warszawskim obie z matką wysiedlone z Warszawy przez Kraków, Kielce dotarły do Bydgoszczy, gdzie od 1945 roku podjęła pracę w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej [WRN]. Po kilku miesiącach została kierownikiem Biblioteki Urzędowej Prezydium Urzędu Wojewódzkiego, a od 1 lipca 1952 r. - okręgowym wizytatorem bibliotek Wydziału Kultury. Był to awans po ukończeniu studiów, gdyż od 1946 roku kontynuowała studia anglistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu zakończone w 1951 roku uzyskaniem tytułu magistra filozofii w zakresie filologii angielskiej. Równolegle studiowała przez 4 lata filologię polską. Po śmierci matki postanowiła przenieść się do Szczecina, gdzie mieszkali jej krewni.

=== Okres szczeciński ===

Podjęła pracę w Bibliotece Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie jako kierownik Oddziału Gromadzenia i Opracowania od 16 września 1954 roku. Biblioteka, w której była zatrudniona współpracowała z Biblioteką Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Szczecinie. Jesienią 1955 roku obie biblioteki zostały połączone. Był to skutek zjednoczenia obu uczelni, w wyniku czego powstała Politechnika Szczecińska. Dyrektorem Biblioteki Głównej Politechniki Szczecińskiej został Józef Czerni (dotychczasowy dyrektor biblioteki Szkoły Inżynierskiej), a jego zastępcą - Maria Salomea Wielopolska (dotychczasowa dyrektor biblioteki Wyższej Szkoły Ekonomicznej). Kilka miesięcy później Józef Czerni został przeniesiony przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego (od 1 stycznia 1956 roku) do Biblioteki Politechniki Śląskiej. Funkcję dyrektora Biblioteki Głównej Politechniki Szczecińskiej objęła po nim Maria Salomea Wielopolska.

W tym okresie Maria Siemina stała się filarem zespołu bibliotekarzy, udoskonalając metody i formy pracy podległego jej Oddziału. Już 1 lutego 1956 roku otrzymała mianowanie na Sekretarza do Spraw Szkolenia Zawodowego w bibliotece. Wkrótce przygotowała nowy system opracowania zbiorów (wprowadzony w 1961 roku), co pozwoliło uzyskać jedną z najwyższych wydajności pracy w skali bibliotek szkół wyższych w Polsce. Pierwsza w Polsce usprawniła w bibliotekach szkół wyższych technicznych proces kopiowania kart katalogowych (1962 r.), przystosowując do tego celu adresarkę „RENA” (nabytą podczas wyjazdu studyjnego do NRD). Stworzyła też zasady opracowania zbiorów audiowizualnych (w 1968 r.), dla których nie było ustalonej normy krajowej. Duże znaczenie przywiązywała do gromadzenia technicznych zbiorów specjalnych, stworzenie właściwej metody ich opracowania oraz ich promocję. Zainicjowała wprowadzenie do biblioteki kartotek płaskich tzw. karteksów (1970). Opracowała nowy system ewidencji zbiorów bibliotecznych (zgodnie z instrukcją Ministra Kultury z 1970 r.), przyjęty następnie w innych bibliotekach naukowych Szczecina.

W czerwcu 1956 roku uzyskała stopień kustosza. Od 1 stycznia 1962 roku otrzymała mianowanie na stopień bibliotekarza dyplomowanego, a od 1 września 1972 roku - starszego kustosza dyplomowanego. Prywatne i służbowe wyjazdy zagraniczne wykorzystywała na zwiedzanie i wymianę doświadczeń z bibliotekami szkół wyższych w Warnie, Budapeszcie, Lund, Berlinie, Lipsku, Dreźnie i Greifswaldzie. Uczestniczyła w wielu konferencjach, naradach, zjazdach bibliotekarskich. Systematycznie śledziła literaturę bibliotekoznawczą, zwłaszcza wydawnictwa ciągłe we wszystkich znanych jej językach (oprócz języka angielskiego znała biegle język niemiecki i łacinę, słabiej – język rosyjski, sama nauczyła się jeszcze języka szwedzkiego) i przedstawiała ją polskim czytelnikom. Pracowała nad tłumaczeniem schematów bibliotekoznawczej klasyfikacji fasetowej (kilkaset pojęć), proponowanej przez CRG (Classification Research Group - Zespół Badań Klasyfikacyjnych) w Wielkiej Brytanii jako metody tworzenia specjalistycznych klasyfikacji biblioteczno-bibliograficznych. W sposób metodyczny kompletowała księgozbiór bibliologiczny jako warsztat pracy naukowej i dydaktycznej bibliotekarzy PS. Przygotowała informator o Bibliotece Głównej Politechniki Szczecińskiej, wydany pośmiertnie w kilku wersjach językowych.

Równolegle z prowadzeniem oddziału pełniła, przez wiele lat nieformalnie, funkcję zastępcy dyrektora biblioteki, mądrze i wytrwale zabiegając o sprawy biblioteki i jej pracowników przed władzami uczelni. W 1966 r. została powołana przez Rektora PS do Komisji ds. uposażenia pracowników służby bibliotecznej. Nadmiar pracy zawodowej i społecznej, a także kłopoty ze zdrowiem nie pozwoliły jej na przygotowanie dysertacji doktorskiej. Natomiast inspirowała innych do pracy naukowej, pomagając i korygując ich przygotowane publikacje. W opiniach służbowych o M.S. podkreślano, że miała predyspozycje do pracy naukowo-badawczej.