Witold Chromiński

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Chromiński
artysta fotografik, operator filmowy
brak zdjecia
fot. Konrad Kamiński
Data urodzenia 12 grudnia 1913
Miejsce urodzenia Kraków
Data śmierci 28 września 1977
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw.64B-8-9)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie



Witold Chromiński (1913-1977) – artysta fotografik, operator filmowy, publicysta, zastępca dyrektora Stoczni Szczecińskiej

Życiorys

Witold Chromiński urodził się 12 grudnia 1913 roku w Krakowie. Był synem Edmunda Chromińskiego, profesora Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, i Marii Haberko. Lata dziecięce spędził w Krakowie. W latach 1931-1937 studiował na Politechnice Gdańskiej. Odbywał w tym czasie praktyki w stoczniach zagranicznych – we Francji budował słynną „Normandie”, a w Anglii praktykował u Lloyda w Newcastle. Po studiach pracował w Towarzystwie Żeglugowym Gdynia-Ameryka.

Od najwcześniejszych lat interesował się fotografią i marzył o dalekich podróżach. Jako dwunastoletni chłopiec zdobył nagrodę w ogólnopolskim konkursie fotograficznym, a jako student publikował swe zdjęcia w takich przedwojennych ilustrowanych czasopismach, jak: „As”, „Morze” i „Na szerokim świecie”. Były to głównie reportaże z podróży morskiej do Ameryki Północnej i Południowej, którą odbył w charakterze pomocnika palacza. W roku 1938 dostał powołanie do odbycia obowiązkowej służby wojskowej. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Warszawie. Zaraz po otrzymaniu świadectwa otrzymał przydział do II Pułku Lotniczego w Krakowie. Jego dalsze zainteresowania lotnictwem wojna przerwała. W czasie okupacji pracował początkowo w kopalniach rudy żelaza, później w cukrowniach Chodorów i Łubna. Po wyzwoleniu został dyrektorem cukrowni Racibórz. Równocześnie zajmował się odbudową i uruchomianiem cukrowni Otmuchów, Szalejowo i Tałeszyn.

W 1949 roku przeniesiono go do przemysłu okrętowego, powierzając mu zadanie uruchomienia Stoczni Szczecińskiej. Został mianowany zastępcą dyrektora. Jednak pasja fotografika nie pozwoliła mu na stałą pracę. Zrezygnował z kariery dyrektorskiej i całkowicie poświęcił się fotografii i podróżom. Aż do śmierci wykonywał wolny zawód fotografika, który umożliwiał mu dalekie egzotyczne podróże. Rozpoczął cykl podróży po Europie (światowa wystawa Expo'58, Paryż, Anglia), następnie odbywał rejsy statkami PLO lub PŻM do Ghany, Afryki Wschodniej i Zachodniej, Indii, Japonii, Australii. W czasie pobytu za granicą tropił polonica, nawiązywał kontakty z ciekawymi ludźmi, zwłaszcza podróżnikami i przyrodnikami. Przez trzy miesiące wędrował z Arkadym Fiedlerem po Kanadzie. Przyjaźnił się z prof. Bernardem Grzimkiem, latał z nim nad jeziorem Wiktoria. Utrzymywał kontakt z przyrodnikiem i specjalistą od słoni, prof. Władysławem Kotowiczem. Docierał do placówek misjonarskich, a nawet do polskich poszukiwaczy złota w Kanadzie. Po każdej podróży urządzał wystawy, publikował w prasie zdjęcia i relacje. Owocem podróży były także notatki pisane w formie dziennika. Później te wrażenia i obserwacje porządkował, opracowywał i przygotowywał do wydania drukiem. Zdążył wydać tylko jedną książkę W dolinie Kilombero. Z dalekich wypraw przywoził zarówno fotograficzne portrety ludzi, jak i pejzaże z mało znanych regionów świata.

Zmarł nagle 28 września 1977 roku w swoim szczecińskim domu. Spoczął na Cmentarzu Centralnym (kw. 64B-8-9), który wielokrotnie uwieczniał na fotografii.



Fotografia

W 1952 roku został członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików i do 1964 roku był jedynym w Szczecinie członkiem tego prestiżowego stowarzyszenia. Wystawy fotograficzne urządzał nie tylko w salach wystawowych Szczecina, Warszawy, Poznania i innych miast, ale przede wszystkim na statkach, a często w czasie postojów - w portach zagranicznych. Jego prace wystawiane były m.in. w Sydney oraz w portach Nagoya i Kashima w Japonii. Był uhonorowany prestiżowymi międzynarodowymi nagrodami za prace fotograficzne. Nawiązał kontakty z fotografikami szwedzkimi, eksponował w Szwecji swe prace, a do Szczecina zapraszał członków grup twórczych „Camus” i „Gavle”, organizując im wystawy. Jego bogate archiwum zawierało nie tylko dokumentację zniszczeń i odbudowy Szczecina – m.in. dokumentacja zniszczeń i odbudowy Zamku Szczecińskiego - portrety artystów i aktorów teatrów szczecińskich, ale przede wszystkim wspaniałe zdjęcia marynistyczne. Część jego prac zakupiło Muzeum Narodowe we Wrocławiu, reszta znajduje się w posiadaniu rodziny w Krakowie. Był autorem techniki tonorozdzielczej w fotografii czarno-białej (izoprint - miesięcznik „Fotografia” 1954 nr 8).

Fotografie Witolda Chromińskiego (ze zbiorów Janusza Wysockiego)



Telewizja

Należał do pionierów szczecińskiej telewizji. Był jednym z pierwszych operatorów filmowych Doświadczalnego Ośrodka Telewizyjnego. Jego zdjęcie portu szczecińskiego przez wiele lat stanowiło czołówkę szczecińskiego programu TV. Wspólnie z operatorem Konradem Kamińskim należał do prekursorów krótkich filmów reklamowych, m.in. filmu reklamującego pieczywo z nowo otwartej w Szczecinie fabryki chleba. Był autorem zdjęć do pierwszego filmu artystycznego w reżyserii Jana Maciejowskiego z udziałem aktorów Zbigniewa Romana i Krystyny Jarmułówny, zrealizowanego do wierszy Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (1961), a także filmu dokumentalnego Słoneczne wybrzeże, ukazującego rozbudowę ośrodków wypoczynkowych na wybrzeżu szczecińskim.



Ciekawostki

  • Witold Chromiński był autorem serii zdjęć reklamowych motocykla SFM Junak.



Fotografie reklamowe



Bibliografia

  • Krystyna Łyczywek, Mistrz fotografii marynistycznej [w:] Ku Słońcu 125. Księga z miasta umarłych (praca zbiorowa pod red. Mariusza Czarnieckiego), Wydawnictwo Glob, Szczecin 1987

Inne

  • Zdjęcia ze zbiorów Janusza Wysockiego i Konrada Kamińskiego



IES64.png
Autor opracowania: Konrad Kamiński